Zajęcia unihokeja - GIMNAZJUM W DZIADOWEJ KŁODZIE

Idź do spisu treści

Menu główne:

Zajęcia unihokeja

Szkoła w ruchu

Zajęcia unihokeja
- realizację rozpoczniemy od kwietnia 2014r.

Informacje o unihokeju znajdziecie na naszej stronie

Unihokej

Unihokej jest grą bardzo popularną w krajach skandynawskich. W Polsce propagowanie tego sportu rozpoczęto w latach osiemdziesiątych.
Unihokej jest grą dla wszystkich. Proste zasady  unihokeja i możliwości uprawiania tej dyscypliny w każdych warunkach i przez wszystkich bez względu na umiejętności. Jest to gra bezpieczna, wyzwalająca wiele emocji i dająca graczom dużo przyjemności. Sprzęt unihokeja można wykorzystać do prowadzenia atrakcyjnych zabaw i gier ruchowych.
Unihokej spełnia wymagania, jakie powinno stawiać się sportom dla dzieci i młodzieży. Jest sportem - zabawą, nacechowaną dużą dynamiką, walorami wychowawczymi (wyrabia poczucie odpowiedzialności, rozwija umiejętności współdziałania, poszanowania przepisów itp.), zaspokaja potrzebę aktywności ruchowej i walki sportowej. Systematycznie uprawiany wzmacnia organizm dziecka, wpływa na poprawę ogólnego rozwoju fizycznego, rozwija motorykę oraz specjalne umiejętności i nawyki ruchowe. Jest to gra, której zasady dostosowujemy do potrzeb i umiejętności grających.

http://www.youtube.com/watch?v=HDvIGEr-DYk



Uproszczone przepisy gry


Warunki gry

Unihokej rozgrywany jest w formie meczu między dwoma drużynami i polega na zdobyciu większej liczby bramek niż drużyna przeciwnika. Gra powinna być prowadzona w sali o twardej i równej nawierzchni, na boisku określonym przez przepisy Polskiej Federacji Unihokeja - Floorball.

Sprzęt i boisko


Kije

Kij wykonany jest z plastiku, zakończony łopatką (blendą) nie może posiadać żadnych umocnień.
Bramki

Wymiary bramek: 60 x 90 cm.
Piłka

Biała plastikowa piłka o średnicy 72 mm posiada 26 otworków. Jej ciężar nie może przekraczać 23 g.
Boisko

Boisko powinno mieć wymiary 40 x 20 m. i być ograniczone bandą o wysokości 50 cm z zaokrąglonymi narożnikami. Najmniejsze dozwolone wymiary wynoszą 16 x 8 m (dla 3 zawodników). Pole bramkowe wyznacza prostokąt 3 x 1, 5 m. W polu bramkowym nie mogą przebywać zawodnicy drużyny broniącej
i atakującej w sposób uniemożliwiający zdobycie bramki gdyż grozi to rzutem karnym w przypadku drużyny broniącej lub rzutem wolnym w przypadku drużyny atakującej. Rzut wolny od bramki dyktuje się kiedy zawodnik drużyny atakującej dotknie piłki ciałem lub kijem znajdującym się w polu bramkowym drużyny przeciwnej. Rzut karny zostaje podyktowany w momencie, kiedy zawodnik drużyny broniącej dotyka ciałem lub kijem będąc we własnym polu bramkowym.

Zawodnicy
Skład zespołu
W meczu biorą udział dwie drużyny, każda składa się z 5, 4 lub 3 zawodników. Drużyny mogą być jednorodne lub mieszane (3 chłopców i 2 dziewczynki).

Ubiór zawodników Każda drużyna posiada strój sportowy (koszulka, spodenki, obuwie sportowe).

Czas gry

W rozgrywkach szkolnych czas gry może wynosić od 2 x 5 minut do 3 x 20 min gry z przerwą.
Rozpoczęcie gry: zawodnicy obu drużyn stoją tyłem do własnych bramek przy linii środkowej, piłeczka leży na podłożu na linii środkowej, kije ustawione są prostopadle do linii środkowej dotykając piłeczki. Na gwizdek sędziego zawodnicy próbują wygarnąć piłeczkę z linii na swoją połowę gry. Można podać piłeczkę stopą do własnego kija. Jeżeli przewinienie nastąpiło blisko pola bramkowego przesuwamy wykonanie rzutu wolnego na odległość 4 m od linii pola bramkowego, odległość zawodnika w murze min. 3 m. Wszystkie rzuty (oprócz karnego) są rzutami pośrednimi. Po utracie bramki grę rozpoczyna drużyna, która bramkę straciła.

Bramki
Bramkę uważa się za uznaną, gdy została zdobyta we właściwy sposób i jest potwierdzona rzutem sędziowskim w punkcie środkowym.
Gra niedozwolona
• blokowanie ciałem, popychać, odpychać, przetrzymywać, uderzać, opierać się na przeciwniku,
• zawodnik bez kija nie bierze udziału w grze,
• zawodnik uderzający piłkę nie może unosić łopatki - blendy kija powyżej kolan w położeniu przednim i powyżej bioder w zamachu tylnym,
• klękanie, kładzenie się na podłożu celem utrudniania gry przeciwnikowi,
• niedozwolone jest w jakiejkolwiek sytuacji rzucanie kija,
• uderzanie piłeczki powyżej kolan,
• niedozwolona jest gra niebezpieczna i brutalna,
• umyślne przesuwanie własnej bramki,
• wkładanie kija pomiędzy nogi przeciwnika w celu odebrania piłeczki,
• gra kijem wysokim.

Metodyka nauczania elementów techniki gry


W nauczaniu techniki gry w unihoka stosując wytyczne metodyki wychowania fizycznego, materiał dzielimy następująco:
1. Indywidualne poruszanie się zawodnika po boisku w ataku i obronie
• postawa oraz sposób trzymania kija;
• bieg przodem, tyłem;
• bieg ze zmianą tempa;
• bieg ze zmianą kierunku;
• starty;
• zatrzymania.
2. Podania i przyjęcia piłki kijem w miejscu i w ruchu
• podania piłki w miejscu i w ruchu;
• dolne, górne i sytuacyjne;
• przyjęcia piłki;
• górnej (nogą, klatką piersiową bez wyskoku),
• dolnej (łopatką kija, stopą - podeszwą).

3. Strzały
• w miejscu, biegu, z zatrzymania;
• rzut wolny;
• rzut karny;
• sytuacyjny.

Oto krótkie filmiki szkoleniowe:


http://www.youtube.com/watch?v=ZhUM8BMGiyU


http://www.youtube.com/watch?v=dKT2T7x8WbI


http://www.youtube.com/watch?v=Ssa4nlUiZvE


http://www.youtube.com/watch?v=3B5nxByceCA


http://www.youtube.com/watch?v=HCk04LVu_-Q


4. Prowadzenie piłki
• z boku, slalomem;
• ze zmianą tempa i kierunku biegu.
5. Zwody
• ciałem: przodem, tyłem;
• z kijem i piłką;
• z piłką;
• bez piłki.
Poruszanie się zawodnika z kijem po boisku
Do podstawowych elementów techniki i taktyki poruszania się zawodnika po boisku należą:

Postawa

Postawa zawodnika w unihokeju charakteryzuje się rozkroczno - wykroczną pozycją ustawienia stóp, co pozwala na dogodniejsze starty w różnych kierunkach. Kończyny dolne ugięte w stawach biodrowych i kolanowych, stopy ustawione równolegle, rozstawione na szerokość bioder. Tułów lekko pochylony w przód.

Sposoby trzymania kija

• uchwyt oburącz ciasny, w bliskim położeniu obu dłoni (8 - 10cm). Stosowanym w otwartym prowadzeniu piłki, oraz strzelaniu i omijaniu z bekhendu.
• uchwyt oburącz szeroki, trzymany nachwytem oburącz w szerokim położeniu dłoni, przekraczającym 10cm. Stosuje się go w zakrytym prowadzeniu piłki oraz strzelaniu z forhendu.
• uchwyt jednorącz prawą lub lewą ręką, mało stabilny.


Ćwiczenia oswajające

• Przyjmowanie prawidłowej postawy z uchwytem oburącz ciasnym lub szerokim w miejscu, w marszu, w biegu.
• Na sygnał prowadzącego przyjmowanie postawy w miejscu zmieniając trzymanie kija z oburącz ciasnego na oburącz szeroki uchwyt. Ćwiczymy to samo w truchcie, w biegu.
• Zawodnicy poruszają się w kierunku pachołków (chorągiewek) ze zmianą tempa biegu: do pierwszego szybko, do drugiego wolno.
• Ćwiczący poruszają się z kijami truchtem po obwodzie dużego koła. Na sygnał prowadzącego: - zmieniają tempo biegu, przyspieszając, a na ponowny sygnał zwalniając; zmieniają kierunek biegu (obrót o 180).
• Uczestnicy z kijami ustawieni na linii bocznej, przyjmują proponowaną przez nauczyciela pozycję wyjściową(postawa wysoka twarzą lub tyłem do kierunku biegu, z leżenia tyłem i przodem z przysiadu podpartego i inne). Na sygnał prowadzącego zaczynają biec.
• Ćwiczący ustawieni w rzędzie. Poruszają się biegiem według rysunku.
• Na boisku wyznaczono trzy linie co 5 - 6 kroków, uczestnicy z kijami ustawieni w dwóch rzędach na linii startu. Na sygnał prowadzącego pierwsi zawodnicy startują i przekraczają linię, powracając tyłem do linii startowej, następnie biegną do drugiej linii itp. Kiedy pierwsi zawodnicy dobiegną do drugiej linii, do biegu startuje kolejny uczestnik.


Podania i przyjęcia piłki

1. Podania i przyjęcia piłki w ustawieniu w rzędach jak do sztafet wahadłowych:
• podanie piłki kijem na wprost i przejście na koniec swojego rzędu,
• podanie piłki kijem na wprost, zmiana ćwiczących następuje po przekątnej,
• podanie piłki na wprost, ćwiczący przebiega do rzędu przeciwnego,
• podanie piłki kijem po przekątnej, ćwiczący ustawia się na koniec własnego rzędu.
2. Podania i przyjęcia piłki w trójkach, ze zmianą miejsca ćwiczących i toru podania piłki.
• podanie piłki do współćwiczącego i przejście zawodnika po podaniu na koniec własnego rzędu,
• podanie piłki i zmiana miejsca ćwiczącego za piłką.
Prowadzenie piłki kijem
Szybkość gry oraz bezbłędna obrona i atak wymagają od zawodnika doskonałego opanowania prowadzenia piłki kijem. Duże znaczenie w treningu odgrywają ćwiczenia żonglerki oraz ćwiczenia oswajające z piłką i kijem, które pozwalają operowania piłką bez kontroli wzrokowej, czyli tzw. "czucie piłki kijem".

W nauczaniu prowadzenia piłki kijem wyróżniamy:

• prowadzenie piłki kijem z boku;
• prowadzenie piłki kijem slalomem;
• prowadzenie piłki kijem ze zmianą tempa i kierunku biegu;
• prowadzenie piłki kijem dryblingiem.


Ćwiczenia pomocnicze i oswajające

1. Toczenie piłki kijem w różnych pozycjach wyjściowych (w siadzie, klęku, staniu na lewej i prawej nodze).
2. Prowadzenie piłki kijem w miejscu, w przód i tył, z boku.
3. Prowadzenie piłki kijem w miejscu w przód i w tył pomiędzy nogami.
4. Prowadzenie piłki kijem w miejscu dookoła własnego ciała.
5. Prowadzenie piłki kijem w miejscu "ósemką" pomiędzy stopami.


Ćwiczenia w formie ścisłej

1. Żonglerka piłki kijem ze zmianą strony podbijającej łopatki.
2. Ćwiczenia w prowadzeniu, toczeniu piłki w miejscu.
3. Ćwiczenia prowadzenia piłki kijem w truchcie.
4. Ćwiczenia prowadzenia piłki kijem ze zmianą tempa i kierunku poruszania się na sygnał prowadzącego.
5. Ćwiczenia w parach. Jeden zawodnik z pary prowadzi piłkę za współćwiczącym, który pokazuje mu coraz to inną liczbę palców. Prowadzący piłkę głośno podaje liczbę pokazanych palców.
6. Prowadzenie piłki slalomem pomiędzy ustawionymi pachołkami lub pomiędzy współćwiczącymi zakończone strzałem na bramkę.
7.  Ćwiczenia w parach. Jeden z ćwiczących biegnie koło prowadzącego piłkę kijem współćwiczącego, przebiegając raz na jego lewą stronę, raz na prawą stronę i pozoruje atak. Ćwiczący z piłką prowadzi piłkę tak, aby była ona zawsze dalej od partnera. Po określonym czasie następuje zmiana ról.


Strzały

Jednym z podstawowych warunków szkolenia jest nauczanie umiejętności prawidłowego wykonywania strzału na bramkę z różnych pozycji wyjściowych. Strzał jest trudnym, ale i ulubionym elementem techniki, ćwiczonym z dużym zapałem przez dzieci.
Istotnym elementem w nauczaniu techniki gry jest strzał na bramkę. Wyróżniamy następujące rodzaje strzałów:
• w miejscu, biegu, z zatrzymania,
• rzut wolny;
• rzut karny;
• rzut sędziowski;
• sytuacyjne (dobitka, wrzut strzał między nogami, strzał z obrotem i półobrotem).


Nauczanie strzałów na bramkę zaczynamy od:

1. Prawidłowego pokazu i objaśnienia wybranego strzału na bramkę.
2. Ćwiczenia w miejscu i w marszu bez piłek z markowaniem strzału, bieżąca korekta prowadzącego.
3. Ćwiczący ustawieni w szeregu, na sygnał prowadzącego każdy z nich porusza się wzdłuż linii bocznej, zatrzymuje się, markując, wykonuje strzał na bramkę(bez piłki).
4. Każdy uczestnik z piłką i kijem porusza się marszem w kierunku bramki, podaje piłkę przód, następnie dobiega do niej i wykonuje strzał z zatrzymania.
5. Jw. lecz z biegu po podaniu własnym.
6. Strzały na bramkę po podaniu własnym i ominięciu statycznego(biernego) obrońcy (w prawą lub lewą stronę).
7. Strzały na bramkę po podaniu własnym i ominięciu obrońcy.
8. Strzały na bramkę po podaniu piłki przez współćwiczącego.
9. Nauczanie strzałów na bramkę w formie fragmentów gry.

Przykłady ćwiczeń

1. Zawodnicy ustawieni w dwóch rzędach na oznaczonej linii. Na sygnał prowadzącego pierwsi z rzędów rozpoczynają podanie piłki do siebie zakończone strzałem na bramkę. Po ukończeniu zadania każdy z nich powraca po zewnętrznych łukach na koniec swojego rzędu. Gdy pierwsza para zawodników pokona połowę odległości do, bramki, startuje kolejna.
2. Ćwiczący ustawieni w rzędzie na wprost bramki. Prowadzący podaje piłkę nadbiegającemu zawodnikowi, ten po otrzymaniu jej oddaje strzał na bramkę. Ćwiczenie należy powtarzać z ustawieniem podającego z prawej i lewej strony bramki.


Zwody

Zwodem nazywamy wprowadzenie w błąd przeciwnika. Stosuje się go w celu zaskoczenia zawodnika, tak aby stracił on równowagę w działaniu lub miał fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Stosowanie zwodów zależy całkowicie od sytuacji zaistniałej na boisku, umiejętności i uzdolnień zawodnika. Zastosowanie zwodu przynosi efekty w postaci dogodnej pozycji do strzału na bramkę.

Prawidłowa umiejętność zastosowania szybkiego zwodu świadczy o wysokim stopniu opanowania techniki gry ciałem, dużej zwinności i swobodzie ruchu z kijem i piłką.

W grze wyróżniamy następujące zwody:

a) zwody ciałem
• przodem,
• tyłem.
b) zwody z kijem i piłką
• zamierzonym strzałem,
• zamierzonym podaniem.
c) reagowanie na zwody przeciwnika
• bez piłki,
• z piłką.


Ćwiczenia w formie ścisłej

1. W marszu z kijem, na sygnał prowadzącego wykonanie co parę kroków zwodu ciałem bez piłki.
2. W truchcie z kijem, na sygnał prowadzącego wykonania zwodu ciałem bez piłki.
3. W truchcie z kijem pomiędzy pachołkami, wykonanie zwodu ciałem bez piłki.
4. Zawodnik prowadzący piłkę kijem w marszu, na sygnał prowadzącego wykonuje zwód ciałem z piłką.
5. Zawodnik prowadząc piłkę kijem w truchcie pomiędzy pachołkami, wykonuje zwody ciałem z piłką.

 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego